Τέχνη και Πολιτική
Αγαπητές φίλες, αγαπητοί φίλοι,
Η γκαλερί Θεώρημα με ιδιαίτερη χαρά και τιμή συμμετέχει στην στρογγυλή τράπεζα με θέμα “Τέχνη και Πολιτική” που οργανώνει το Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών του Τμήματος Φιλοσοφίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, με αφορμή την ενότητα των έργων “Υπεροψία” του Γιώργου Διβάρη, την Δευτέρα 20 Οκτωβρίου 2025 στο κτήριο “Κωστής Παλαμάς” στις 18.00.
Είναι ιδιαίτερα τιμητικό για την γκαλερί να συμμετάσχει σε αυτή την εκδήλωση έχοντας την καλλιτεχνική επιμέλεια της βιντεοπαρουσίασης του εικαστικού Γιώργου Διβάρη και λαμβάνοντας μέρος στην στογγυλή τράπεζα όπου θα αναλυθεί η σχέση της Τέχνης και της Πολιτικής. Είναι μια θεματολογία που απασχολεί τον χώρο της Τέχνης, ιδιαίτερα στην εποχή μας, μια ταραχώδη εποχή σε όλα τα επίπεδα, σε ατομικό και συλλογικό πεδίο. Πεποίθησή μας είναι πως η Τέχνη είναι όχι μόνο ο καθρέφτης της εποχής, αλλά ίσως και η πρόταση για μια καλύτερη κοινωνία.
“Η Τέχνη πρέπει να επιτίθεται στο αυτονόητο και το δεδομένο” Γιώργος Διβάρης
Κλεοπάτρα Λιακοπούλου
Theorema Art Gallery
Art et politique
Chers amis, chères amies,
La Galerie Theorema a le plaisir et l’honneur de participer à la table ronde au sujet “Art et politique” organisée par le Programme d’ Études de Troisième Cycle du Département de Philosophie de l’Université Nationale et Kapodistrienne d’Athènes, à l’occasion de l’unité d’œuvres “Hyperopsia” de Giorgos Divaris, le 20 octobre 2025 dans le bâtiment « Kostis Palamas » à 18h00.
C’est un grand honneur pour la galerie de participer à cet événement en tant que curateur artistique de la présentation vidéo de l’artiste Giorgos Divaris et en participant à la table ronde où sera analysée la relation entre l’Art et la Politique. Il s’agit d’une thématique qui touche le domaine de l’Art, particulièrement à notre époque, une période tumultueuse à tous les niveaux, tant au champ individuel qu’au champ collectif. Nous sommes convaincus que l’Art n’est pas seulement le miroir de notre époque, mais peut-être aussi la proposition d’une société meilleure.
“L’Art doit attaquer l’évident et le donné” Giorgos Divaris
Kleopatra Liakopoulou
Theorema Art Gallery
Γιώργος Διβάρης – Giorgos Divaris
“ΥΠΕΡΟΨΙΑ” – “ARROGANCE”
Ουάου!, 2018, λαμαρίνα, ψηφιακή εκτύπωση, 30x70εκ
Wow!, 2018, sheet metal, digital printing, 30x70cm
Εσωτερικό, 2013, λαμαρίνα, ψηφιακή εκτύπωση, ηλεκτρονική πλακέτα, 30x70εκ
lnterior, 2013, sheet metal, digital printing, electronic board, 30x70cm
ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Η γκαλερί Θεώρημα έχει την τιμή να συνεργάζεται με το Μεταπτυχιακό του τμήματος Φιλοσοφίας του ΕΚΠΑ για τρίτη φορά. Μια αγαστή συνεργασία βασισμένη σε κοινούς προβληματισμούς και αναζητήσεις. Η Τέχνη είναι αναπόσπαστη πτυχή της ανθρώπινης εμπειρίας.
Τον Ιανουάριο του 2020 παρουσιάσαμε την εικαστική έκθεση «Νέο Γκροτέσκο, Κρίση και Αναπαράσταση, για τα 10 χρόνια ελληνικής κρίσης». Ήταν μια βδομάδα εκδηλώσεων με στρογγυλές τράπεζες, με συμμετέχοντες ομιλητές από όλο το φάσμα των επιστημών, και με την εικαστική έκθεση πέντε σύγχρονων Ελλήνων ζωγράφων.
Η δεύτερη συνεργασία μας έλαβε χώρα τον Μάιο του 2022, με θέμα «ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ», με αφορμή το 1922. Ήταν μια διοργάνωση της Κοσμητείας της φιλοσοφικής σχολής του ΕΚΠΑ, του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών του Τμήματος Φιλοσοφίας, του Εργαστηρίου Μελέτης Θεσμικού Λόγου του Τμήματος Φιλοσοφίας και της Γκαλερί Θεώρημα, όπου η τελευταία ήταν και η υπεύθυνη για την εικαστική έκθεση.
Με την επιμέλεια του Γιώργου Αραμπατζή έχουν εκδοθεί δύο βιβλία από τις εκδόσεις κέλευθος, που συμπυκνώνουν την προβληματική που αναπτύχθηκε στις δύο αυτές εκδηλώσεις.
Θεωρούμε ότι είναι χρέος των ανθρώπων που ασχολούνται και εργάζονται για την Τέχνη να συνδέονται με τις ανθρωπιστικές επιστήμες. Για την ακρίβεια υπάρχει η ανάγκη αυτής της συνομιλίας, ιδιαίτερα όταν οι εποχές, σε πολιτικό, κοινωνικό, οικονομικό, πολιτισμικό επίπεδο, είναι, για να μην πούμε σκοτεινές, ας πούμε τουλάχιστον δύσκολες.
Τότε η Τέχνη, η δημιουργία των καλλιτεχνών οφείλει να μιλάει. Να παρηγορεί και να προκαλεί. Η τέχνη είναι προέκταση του νου και της σκέψης. Όπως επίσης πρέπει να είναι και το καταφύγιό τους.
Σήμερα, και σε αυτή την στρογγυλή τράπεζα, και έχοντας συνεχώς παρόν το βίντεο με τη εικαστική δουλειά του Γιώργου Διβάρη θα προσπαθήσουμε να καταστήσουμε σαφή αυτή την δύσκολη και ίσως παρεξηγημένη, εντούτοις αναγκαία σχέση της Τέχνης με την Πολιτική.
Ο Γιώργος Διβάρης γεννήθηκε στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών και συνέχισε τις σπουδές του στη Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (στο μεταπτυχιακό Πρόγραμμα «Τέχνη και Πολιτική»).
Είναι εικαστικός καλλιτέχνης και υπήρξε μέχρι την πρόσφατη συνταξιοδότησή του καθηγητής στο Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου. Δίδασκε στο Διατμηματικό Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών «Τέχνη και Δημόσια Σφαίρα» του Αριστοτελείου. Την περίοδο 2015 έως 2022 ήταν μέλος του ΔΣ του Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, που την ίδια περίοδο μετεξελίχτηκε στον Μητροπολιτικό Οργανισμό Μουσείων Εικαστικών Τεχνών Θεσσαλονίκης, το γνωστό μας MOMus.
Ήταν επίσης μέλος της Διοικούσας Επιτροπής του Ελληνικού Ανοιχτού Πανεπιστημίου ΕΑΠ έως το 2019.
«Η Τέχνη πρέπει να επιτίθεται στο αυτονόητο και το δεδομένο» Γιώργος Διβάρης
Ο Τσόμσκι είχε πει «Ο πιο έξυπνος τρόπος για να παραμείνουν οι άνθρωποι φρόνιμοι και υπάκουοι είναι να περιοριστεί αυστηρά το φάσμα των αποδεκτών απόψεων, και ταυτόχρονα, να επιτραπεί μια πολύ ζωντανή συζήτηση μέσα σε αυτό το φάσμα»
Ο Διβάρης μέσω της Τέχνης του αντιστέκεται σε αυτό το προκαθορισμένο επιβαλλόμενο φάσμα, διευρύνοντάς το.
Η δουλειά του Διβάρη σπάει την τεχνηέντως αποδεκτή αισθητικά επιβεβλημένη Τέχνη, όχι επειδή το θέμα του είναι ο πόλεμος, άλλωστε αυτή τη θεματολογία την έχουμε δει στην ιστορία της τέχνης, αλλά γιατί διαφέρει ο τρόπος και ο σκοπός της δημιουργίας.
Ο τίτλος της εκδήλωσης είναι «ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ» με αφορμή την ενότητα των έργων του Γιώργου Διβάρη «Υπεροψία».
Η ενότητα Υπεροψία ξεκίνησε το 2006, σχεδόν είκοσι χρόνια πριν.
Η ενασχόληση του Διβάρη όχι μόνο με τη φιλοσοφία, αλλά και με την Αρχιτεκτονική, με την Πολεοδομία και με τα κοινωνικά κινήματα, επηρέασε την εικαστική του ματιά και την πεποίθησή του πως οι εικαστικές τέχνες έχουν τη δύναμη να συμβάλλουν στην παραγωγή δυνατών νοημάτων.
Η Μαρία Ιωάννου γράφοντας για τη δουλειά του Διβάρη σημειώνει «Ο Διβάρης είναι ένας ζωγράφος που δεν κάνει ζωγραφική, αλλά κατασκευάζει εικαστικές εικόνες μέσα από έννοιες οπτικές»
Αυτό που βλέπουμε στη δουλειά του είναι το αποτέλεσμα μέσω της τέχνης του, να μορφοποιήσει τις σκέψεις του και να συμβάλλει στη δημιουργία νοημάτων, τόσο ατομικών όσο και συλλογικών.
Βεβαίως ο καλλιτέχνης υποστηρίζει πως ναι μεν η τέχνη είναι πάντα και εννοιολογική, η έννοια όμως δεν μπορεί να παράξει έργο τέχνης.
Η Υπεροψία είναι μια σειρά επιτοίχιων έργων που παρουσιάζονται με μορφή εγκατάστασης. Το έργο Στόχος που βλέπουμε σήμερα ξανά και ξανά είναι μια πολιτική ματιά των πραγμάτων για τον πόλεμο στο Ιράκ.
Νομίζω πως η επιμελήτρια της συγκεκριμένης έκθεσης Λίνα Τσίκουτα μας δίνει την πιο μεστή ανάλυση σημειώνοντας «Η ψηφιακή εκτύπωση από βομβαρδισμούς, ταυτίζεται μορφολογικά και ιδεολογικά με το φθαρμένο ψυγείο αυτοκινήτου – τα ξυσίματά του δημιουργούν δύο κυκλικές επιφάνειες – παραπέμποντας σε στόχους. Τα ίχνη υπονοούν τη φθορά, την καταστροφή, το θάνατο. Απεικονίζεται η υπεροψία του βλέμματος, αυτού που στοχεύει από ψηλά χωρίς ενδεχομένως να συνειδητοποιεί το ρόλο του. Η τραγικότητα μέσα από την ποιητικότητα των αντικειμένων.»
Τα έργα του έχουν ως πρώτη ύλη βιομηχανικά πλαστικά, μέταλλα, λαμαρίνες, εξαρτήματα ψυγείων και άλλα προϊόντα του σύγχρονου πολιτισμού που ο καλλιτέχνης συγκεντρώνει, ενσωματώνει και εντάσσει στο έργο του. Ξαναπαίρνει όλα αυτά τα υλικά και ξαναδουλεύει πάνω στις μορφές τους.
Όπως λέει και ο ίδιος η χρήση των υλικών του, βασίζεται σε κάποια ιδέα ή νόημα, θέλοντας να προκαλέσει την διανοητική συμμετοχή του θεατή.
Ευθυγραμμίζεται με τον Nicolas Bourriaud (Νικολά Μπουριό) που υποστηρίζει «Να ξαναπάρουμε στα χέρια μας τον έλεγχο της πληροφορίας και να ξαναδουλέψουμε πάνω στις μορφές της, αυτό είναι το δίχως άλλο, το μεγάλο στοίχημα της τέχνης για τη δεκαετία του 2000»
Ο ιταλοαμερικανός καλλιτέχνης Αλντο Ταμπελίνι έγραφε ότι ζούμε σε μια πραγματικότητα που καθορίζεται από τη δομική εφεύρεση των μέσων μαζικής πληροφόρησης. Οι έντυπες και ηλεκτρονικές εικόνες είναι οι πέτρες πάνω στις οποίες οικοδομείται η καλλιτεχνική μας ανάπτυξη.
Η Υπεροψία εκφράζει την κατάσταση της σύγχρονης πραγματικότητας, όπου ο βομβαρδισμός του ανθρώπου που κάθεται παθητικά στον καναπέ, και αέναα παρακολουθεί από την οθόνη τις δορυφορικές λήψεις των βομβαρδισμένων στόχων στη γη, νοηματοδοτεί για τον Διβάρη την κυριολεκτική και μεταφορική έννοια της υπεροψίας. Της όρασης από ψηλά, της απρόσωπης θέασης, που τελικά δεν αφορά ούτε τους πομπούς , ούτε τους δέκτες. Και δυστυχώς αυτό καθίσταται το καθημερινό βλέμμα της εποχής μας.
Ο επίκουρος καθηγητής στο Τμήμα Δημοσιογραφίας και Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Αλέξανδρος Μπαλτζής σημειώνει πως «στο συγκλονιστικό θέαμα που αναπαράγεται στις οθόνες, το επίκεντρο δεν είναι το περιεχόμενο, αλλά ο τρόπος με τον οποίο οι όροι και οι προϋποθέσεις τόσο της λειτουργίας του μέσου, όσο και της θέασης, απενεργοποιούν τις βασικές και κρίσιμες για μια δημοκρατική κοινωνία λειτουργίες της δημοσιογραφίας.»
Ο Διβάρης χρησιμοποιώντας τα ίδια μέσα με αυτά που χρησιμοποιούνται για τη χειραγώγηση του κοινού, αντιστέκεται μέσω της αποκαλύψης του παραμορφωμένου τοπίου της μαζικής επικοινωνίας.
Ο Διβάρης αποτυπώνει το «εδώ και τώρα». Συλλαμβάνει το παρόν, και αποδίδει την αμεσότητα και τη μοναδική στιγμή της παρούσας εμπειρίας στο έργο του. Δεν παγιώνει τον χρόνο, αλλά εκφράζει ζωντανά το συναίσθημα, τις συνθήκες και την πραγματικότητα που βιώνει το άτομο και η κοινωνία τη δεδομένη στιγμή. Ο καλλιτέχνης δεν είναι καταγραφέας, αλλά διαλέγεται με τον χρόνο, ορίζει το παρόν ως έναν τρόπο να αφηγηθεί ή να σχολιάσει την κατάσταση του κόσμου.
Ο Διβάρης υιοθετεί την άποψη του Αντόρνο πως «καμία καλλιτεχνική παραγωγή δεν μπορεί να ασχοληθεί με ιδεές ή πολιτικά πιστεύω in abstracto, αλλά πρέπει να τα παρουσιάσει μέσα από τον ιδιαίτερο αντίκτυπό τους πάνω στους ανθρώπους . Η αυθεντικότητά της τέχνης πηγάζει από τον πραγματικό κόσμο, αλλά ταυτόχρονα τον αρνείται και τον παρουσιάζει με αντισυμβατικό τρόπο.»
Οι εικαστικές δημιουργίες του είναι ένα κάλεσμα για να γίνει η τέχνη ένα πεδίο ελευθερίας, και κυρίως κοινωνικής διαμαρτυρίας. Μια σύγκρουση με το κατεστημένο που προσπαθεί να ελέγξει και να καθορίσει το πολιτιστικό και αισθητικό γίγνεσθαι.
Κλεοπάτρα Λιακοπούλου
Καλλιτεχνική διευθύντρια της γκαλερί Θεώρημα
Living Room IV, 2018, λαμαρίνα, ψηφιακή εκτύπωση, ηλεκτρονική πλακέτα, 30x70εκ
Living Room IV, 2018, sheet metal, digital printing, electronic board, 30x70cm
Στον αέρα, 2023, λαμαρίνα, ψηφιακή εκτύπωση, κατεστραμμένο εξάρτημα κινητήρα, 30x70εκ
ln the air, 2023, sheet metal, digital printing, damaged engine part, 30x70cm
ART ET POLITIQUE
La Galerie Theorema a l’honneur de collaborer pour la troisième fois avec le Programme d’Études de Troisième Cycle du Département de Philosophie de l’UNCA. Une collaboration enrichissante fondée sur des préoccupations et des aspirations communes. L’art fait partie intégrante de l’expérience humaine.
En janvier 2020, nous avons présenté l’exposition «Le Néo-Grotesque, Crise et Représentation, pour les 10 ans de la crise Grecque». Ce fut une semaine d’événements avec des tables rondes, des intervenants de tous horizons scientifiques et l’exposition de cinq peintres grecs contemporains.
Notre deuxième collaboration a eu lieu en mai 2022, sur le thème des «CATASTROPHES», à l’occasion de 1922. Il s’agissait d’une organisation du Décanat de la Faculté de Philosophie de l’UNCA, du Programme d’Études de Troisième Cycle du Département de Philosophie, du Laboratoire d’Étude du Discours Institutionnel du Département de Philosophie, et de la Galerie Theorema, cette dernière étant également responsable de l’exposition d’art.
Sous la direction de Giorgos Arabatzis, les éditions keleuthos ont publié deux livres qui condensent les problématiques développées lors de ces deux événements.
Nous pensons qu’il est du devoir des personnes qui s’engagent et travaillent dans le domaine de l’Art d’établir un lien avec les sciences humaines. Ce dialogue est d’ailleurs nécessaire, surtout quand les temps, au niveau politique, social, économique et culturel sont, pour ne pas dire sombres, disons au moins difficiles.
En ceux temps-là, l’Art, la création des artistes, a le devoir de parler; de consoler et de provoquer. L’Art est une extension de l’esprit et de la pensée. Il doit aussi être leur refuge.
Aujourd’hui, à cette table ronde, et en ayant constamment présente la vidéo avec l’œuvre visuelle de Giorgos Divaris, nous allons essayer de mettre en lumière cette relation difficile et peut-être mal comprise, mais nécessaire, entre l’art et la politique.
Giorgos Divaris est né à São Paulo, au Brésil. Il a étudié à l’École des Beaux-Arts d’Athènes et a poursuivi ses études à la Faculté de Philosophie de l’Université Aristote de Thessalonique (programme de troisième cycle « Art et Politique »).
Artiste visuel, il était, jusqu’à sa récente retraite, professeur au Département d’arts visuels et appliqués de l’Université Aristote. Il a enseigné au sein du programme interdépartemental de troisième cycle « Art et espace public » de l’Université Aristote. De 2015 à 2022, il a été membre du conseil d’administration du Musée national d’art contemporain, devenu à la même époque l’Organisation métropolitaine des musées d’arts visuels de Thessalonique, notre célèbre MOMus.
Il a également été membre du conseil d’administration de l’Université ouverte hellénique (EAP) jusqu’en 2019.
« L’Art doit s’attaquer à l’évident et au donné » Giorgos Divaris
Chomsky avait dit: « La manière la plus intelligente de garder les gens sages et obéissants est de limiter strictement l’éventail des opinions acceptables et, en même temps, de permettre une discussion très animée au sein de cet éventail. »
Divaris, par son Art, résiste à cet éventail imposé prédéterminé, en l’élargissant.
L’œuvre de Divaris rompt avec l’Art insidieusement acceptable et esthétiquement imposé, non pas parce que son sujet est la guerre, d’ailleurs, nous avons vu cette thématique dans l’histoire de l’art, mais parce que la manière et le but de la création sont différents.
Le titre de l’événement est « ART ET POLITIQUE » à l’occasion de l’unité d’œuvres de Giorgos Divaris «Hyperopsia».
L’unité «Hyperopsia» a débuté en 2006, il y a presque vingt ans.
L’implication de Divaris non seulement dans la philosophie, mais aussi dans l’architecture, l’urbanisme et les mouvements sociaux, a influencé sa vision artistique et sa conviction que les arts visuels ont le pouvoir de contribuer à la production de conceptions puissantes.
Maria Ioannou, écrivant à propos du travail de Divaris, note : «Divaris est un peintre qui ne fait pas de la peinture, mais construit des images visuelles à travers des concepts visuels.»
Ce que nous voyons dans son travail est le résultat, à travers son art, de la mise en forme de ses pensées et de sa contribution à la création de conceptions, tant individuelles que collectives.
Bien sûr, l’artiste soutient que même si l’art a toujours une composante conceptuelle, un concept ne peut pas produire une œuvre d’art.
«Hyperopsia» est une série de peintures murales présentée sous forme d’installation. L’œuvre « Cible », que l’on voit encore et encore aujourd’hui, porte un regard politique sur la guerre en Irak.
Je pense que la commissaire de cette exposition, Lina Tsikouta, nous offre l’analyse la plus complète : « L’impression numérique des bombardements est morphologiquement et idéologiquement identifiée au radiateur usé d’une voiture – ses rayures créent deux surfaces circulaires – faisant référence à des cibles. Les traces évoquent l’usure, la destruction, la mort. L’arrogance du regard est dépeinte, celle de celui qui vise d’en haut sans jamais se rendre compte de son rôle. La tragédie à travers la poésie des objets. »
Ses œuvres ont comme matière première des plastiques industriels, des métaux, des tôles, des pièces de réfrigérateur et d’autres produits de la culture moderne que l’artiste collectionne, incorpore et intègre à son œuvre. Il reprend tous ces matériaux et travaille de nouveau sur leurs formes.
Comme il le dit lui-même, son utilisation des matériaux est basée sur une idée ou un concept, voulant provoquer la participation intellectuelle du spectateur.
Il s’aligne avec Nicolas Bourriaud qui affirme que « Reprendre le contrôle de l’information et retravailler ses formes est sans doute le grand défi de l’art des années 2000. »
L’artiste italo-américain Aldo Tambellini a écrit que nous vivons dans une réalité définie par l’invention structurelle des médias de masse. Les images imprimées et électroniques sont les pierres sur lesquelles est bâti notre développement artistique.
Hyperopsia exprime l’état de la réalité contemporaine, où le bombardement de l’homme assis passivement sur son canapé, regardant sans cesse sur son écran les images satellite des cibles bombardées sur Terre, donne sens, pour Divaris, au sens littéral et métaphorique de l’hyperopsia: Une vision d’en haut, un regard impersonnel, qui ne concerne finalement ni les émetteurs ni les récepteurs. Et malheureusement, ceci devient le regard quotidien de notre époque.
Alexandros Baltzis, professeur adjoint au département de journalisme et des médias de masse de l’université Aristote, note que « dans le spectacle choquant reproduit sur les écrans, l’accent n’est pas mis sur le contenu, mais sur la manière dont les termes et conditions de fonctionnement du média ainsi que de visionnage désactivent les fonctions fondamentales et cruciales du journalisme pour une société démocratique. »
Divaris, utilisant les mêmes moyens que ceux utilisés pour manipuler le public, résiste en exposant le paysage déformé de la communication de masse.
Divaris capture l’« ici et maintenant ». Il saisit le présent et rend dans son œuvre l’immédiateté et l’instant unique de l’expérience présente. Il ne fixe pas le temps, mais exprime avec vivacité l’émotion, les conditions et la réalité vécues par l’individu et la société à un instant donné. L’artiste n’est pas un enregistreur, mais il dialogue avec le temps, définissant le présent comme un moyen de raconter ou de commenter l’état du monde.
Divaris adopte la position d’Adorno selon laquelle « aucune production artistique ne peut traiter d’idées ou de convictions politiques in abstracto, mais elle doit les présenter à travers leur impact particulier sur les individus. L’authenticité de l’art naît du monde réel, mais en même temps, elle le nie et le présente de manière non conventionnelle. »
Ses créations visuelles sont un appel afin que l’art devienne un espace de liberté et, surtout, de contestation sociale. Elles constituent un conflit avec l’establishment qui tente de contrôler et de définir les événements culturels et esthétiques.
Κλεοπάτρα Λιακοπούλου
Directeur Artistique de la Galerie Theorema